Cuba tengok muka Bon.

With tembam and mulut senget, mesti semua orang cakap, rajinnyaaaa mother dia neh masak.

Yeeee. Masak biskut.

: Baby, lapar?

: Hmm..

: Nah, makan McVities.

Lepas tu anak teruna yang menurut perintah pun makan. Setengah plastik biskut sekali makan. Dah kata pun kena dengar cakap mommy, once mommy suruh makan, wajib makan.

Tak pun, I bosan-bosan, (walhal tak masakkk, hee),

: Baby, pergi ambil cheese dalam peti ais. Lepas tu makan.

Dah habis makan cheese..

: Makan biskut pula.

: No ikuttt. Cookiesss.

: Haa.. Makan cookies. Lepas tu minum air banyak-banyak.

Stok biskut rumah I memang banyak. Cakap je nak biskut apa, semua ada. Dah la I memang jenis pantang nampak kedai, ada je nak beli. So, kita beli biskut banyak-banyak. Lepas tu tak tau mana semua cash notes lesap. Heee. Dah tu, asyik beli biskut, lepas tu Bon makan, lepas tu b.o. Memang la tak nampak ke mana hasil duit tu pergi. Tapi berdasarkan tahap pipi budak bertuah, dah tau dah memang cukup makan budak bertuah seorang ni. Tapi sekarang anak teruna dah pandai..

: Mommyyyy... Ofi akit eyut. Aparrr..

Sambil buat muka kesakitan and tangan letak kat tummy. And one current favourite word..

: Pleaseeeeeee...

Itu version baik. If tak,

: Mommyyyy! Asak asik. Asik ayam.

Lepas tu I buat tak layan.

: Mommmyyy! Asak asik ayam. Pleaseeeeeee..

Dah kata dah. Dah kata dah.
Please tu ada je. Every single things. Nak main dengan kawan-kawan?

: Mommy. Ainnn.. Friendsss. Pleasee?

Sambil tangan dua-dua genggam ala-ala merayu. Macam begging gitu.

Hahaha..
Sapo la haa yang ajar budak bertuah ni. Kalau I tengok drive tu,

: Mommyyy, cake, pleaseeee..

Minta cake tak apa lagi. Ini, every time nampak aeroplane,

: Mommyyy, aik airplane, pleaseee, pleaseeeee

: Eh.. Mana boleh naik. Tak ada ticket.

Lepas tu, balik rumah, mengadap the husband, the kecik kata to the father,

: Dadddyyyy! Eli icket. Icket airplane! Epattt! Pleaseeee?

Dah la cakap garang-garang, lepas tu cakap 'please'. Sabo je la haaa..

The kecik sure can speaks now. I mean, the husband and I can understood every single words from him. And others will geleng kepala as they don't get the meaning to the kecik's vocabs. Hee..

Kan I cakap, nak naik aeroplane, kena ada ticket. Then, masa both of us pergi berjimba-jimba, eh, working actually (teheeee) sampai kat airport,

: Mommy, airplane? Icket?

: Dah. Dah ada ticket. Dah beli dah. Sayang beli.

Lepas tu bising satu flight,

: Airplane icket, airplane icket, airplane icketttttt

The kecik was singing the phase actually. That's his thing. Singing if mood baik and humming, yeaahh, that's his thing to. I wonder where did the kecik got them. In one day, mesti ada nyanyi-nyanyi lah. Oh. Melalak pun ada. Trademark.

Macam banyak je pasal anak teruna I tak tulis lagi kot? Kan? Dah tuu, tak ada alat sokongan yang membantu untuk menaip. Tapi sekarang dah gatal-gatal tangan nak menaip. Tak apa, device ada. Dulu, if type guna device, jari dah macam mengalami tekanan tahap maksima, sekarang, asyikk nak menekan je kejanya. Heehehee.

Dah. Nak cekkidaut apa the sayangness tengah buat. Kang kejap lagi anak teruna bangun.

Tata!
Sent from my BlackBerry® smartphone